همه کسانی که دوره های خلبانی پاراگلایدر را پشت سر گذاشته اند قاعدتا در طول دوره آموزشی خود با جنس و مواد تشکیل دهنده بال اشنایی دارند. ما می دانیم که  مهمترین عامل فرسایشی و از بین بردن یک بال پاراگلایدر اشعه ماوراء بنفش خورشید است. یعنی حتی اگر یک بال پرواز کمی انجام دهد اما به دلیل بی توجهی مدت زیادی در مقابل آفتاب رها شود صدمه زیادی می بیند. از سوی دیگر عوامل دیگری نیز وجود دارد که منجر به زبری سطح پارچه بال شده و مقاومت هوا بر روی سطح بال افزایش می یابد. از طرف دیگر به مرور زمان نفوذ پذیری پارچه بال در طول زمان به دلیل بوجود آمدن خلل و فرجهای بسیار ریز در سطح بال افزایش می یابد که باعث کاهش فشار درون سلها در طول پرواز می شود. با این مقدمه تا اینجا در می یابیم که بال ما حتی اگر تعداد پرواز آن کم باشد آرام آرام پیر و مستهلک می گردد و پرواز با آن از ایمنی کمتری نسبت به روزهای اول برخوردار است.

از سوی دیگر مهارت و تجربه پروازی ما در طول آموزشها و پروازهای متعدد روز به روز بیشتر می گردد و حالا بالی که در اختیار ماست جوابگوی انتظارات ما نیست. در کنار این موضوع به این مطلب توجه کنید که طراحی بال با سرعت زیادی رو به بهبود است. پس اگر توانایی مالی کافی داریم با استفاده از بالهای جدید می توانیم در امنیت بالاتر لذت بیشتری از پرواز خودمان ببریم.

در برخی کشورها که استانداردهای پروازی بالاتری دارند عمر یک پاراگلایدر 200 ساعت و یا دو سال هرکدام که زودتر فرابرسد تعیین می گردد و بعد از آن کسی اجازه پرواز با این بال را ندارد. این محدودیت در روی اغلب بالها نیز درج گردیده است. یعنی شرکت سازنده آنرا برای بیشتر از این زمان تأیید نمیکند. در بیانی دیگر 300 ساعت قرار گرفتن در معرض تابش آفتاب امنیت پرواز با یک بال را تحت تأثیر زیادی قرار می دهد.

پس تا اینجا به  چند فاکتور برای اینکه ببینیم آیا وقت آن رسیده است که بال خود را عوض کنیم رسیدیم:

  1. عمر بال
  2. نحوه مراقبت از بال
  3. میزان رشد مهارت

برخی از افراد فاکتور مالی را مهمترین مسئله می دانند. البته این بسیار مهم است. چون ما اغلب مخارج مهمتری از پرواز در زندگی داریم. ولی اگر پول کافی برای خرید تجهیزات استاندارد و به روز در اختیار نداریم دلیلی ندارد با به خطر انداختن جانمان خودمان را دچار مشکلات بدتری کنیم.